6. Als dit alles niet wil lukken

Ondanks alle aandacht voor individuele betekenisverlening, de expliciete keuze voor fundamenteel respect, essentiële gelijkwaardigheid en existentiële aanvaarding, dwingt de realiteit van elke dag ons tot de inperkende vaststelling dat werken met deze categorie van “moeilijke” jongeren vaak zeer moeilijk is. Onderhandelen blijft wel de boodschap, maar het blijkt dikwijls een moeizaam gebeuren, met voortdurend vallen en weer opstaan. Vaak is een plaatsing – ook binnen de “vrijwilligheid” – geen keuze; veel vaker is het een noodwendigheid, zonder valabel alternatief. En al te gauw wordt die plaatsing door de jongere zelf ervaren als een sanctie. In elk geval is het een zeer ingrijpend gebeuren, dat vaak kadert in een aanslepende context van mislukking. Er is voordien vaak al zoveel geprobeerd zonder succes.

Terwijl ook wij geen garanties op succes kunnen geven. Indien we er niet in slagen om vooruitgang te boeken, we er niet in slagen om een afdoend antwoord te vinden op de hulpvraag van de cliënt, als alle hier besproken opties niet aanslaan, of als de grenzen van de wettelijkheid of veiligheid van de cliënt of het personeel overschreden worden, dan opteren wij voor een doorverwijzing. Als het éven kan ook alweer in samenspraak met de betrokken partijen en mét het engagement om mee uit te kijken naar een zinvol alternatief. Al bestaat de behoudsplicht of begeleidingsplicht niet, wij vinden dat we met jongeren in dergelijke impasses niet eerder onze begeleidingsopdracht mogen teruggeven dan op het ogenblik dat wij professioneel en menselijk tot op de bodem van ons (aan)kunnen zijn gegaan, als de draaglast ondubbelzinnig blijft overwegen op de draagkracht.